معاملات سوئینگ چیست؟ استراتژی‌ها، اندیکاتورها و مثال‌ها

معاملات سوئینگ (Swing Trading) سبکی از معامله‌گری است که هدف آن بهره‌گیری از حرکات قیمت طی چند روز یا چند هفته است. برخلاف معامله‌گرانی که موقعیت‌های خود را در یک جلسه معاملاتی باز و بسته می‌کنند، معامله‌گران سوئینگ موقعیت‌های خود را در مدتی نگه می‌دارند که بازار یک حرکت صعودی یا نزولی کوتاه‌مدت را شکل می‌دهد. آن‌ها معمولاً برای شناسایی نقاط احتمالی ورود و خروج از تحلیل تکنیکال، الگوهای نموداری و اندیکاتورها استفاده می‌کنند. با این حال، نگهداری موقعیت‌ها در طول شب یا تعطیلات آخر هفته، معامله‌گران را در معرض ریسک‌های اضافی بازار، از جمله شکاف‌های قیمتی و حرکات غیرمنتظره خارج از ساعات معاملاتی عادی، قرار می‌دهد.

معاملات سوئینگ چگونه کار می‌کند؟

بازارهای مالی به‌ندرت در یک مسیر مستقیم حرکت می‌کنند. حتی زمانی که یک دارایی از یک روند کلی صعودی یا نزولی پیروی می‌کند، قیمت آن ممکن است با رشدهای موقت، اصلاح‌ها و دوره‌های تثبیت مواجه شود.

معامله‌گران سوئینگ تلاش می‌کنند این حرکات کوتاه‌مدت را که معمولاً نوسانات (Swings) نامیده می‌شوند، شناسایی کنند و پیش از تغییر جهت بازار یا تحقق شرایط خروج از پیش تعیین‌شده، از بخشی از حرکت قیمت بهره ببرند.

برای مثال، معامله‌گری که یک دارایی را در یک روند صعودی تثبیت‌شده تحلیل می‌کند، ممکن است پیش از بررسی ورود به موقعیت خرید، منتظر بماند تا قیمت به محدوده حمایتی عقب‌نشینی کند. اگر قیمت پس از آن بازگردد و افزایش یابد، معامله‌گر ممکن است قصد داشته باشد موقعیت را نزدیک به سطح مقاومت قبلی یا نقطه خروج دیگری که از پیش تعیین کرده است، ببندد.

در یک بازار نزولی، این رویکرد می‌تواند در جهت مخالف به کار گرفته شود. معامله‌گر ممکن است پیش از بررسی ورود به موقعیت فروش، به دنبال یک اصلاح صعودی موقت باشد؛ مشروط بر اینکه ابزار معاملاتی و حساب او امکان فروش استقراضی را فراهم کنند.

یک فرایند معمول معاملات سوئینگ شامل مراحل زیر است:

1.      شناسایی روند بازار: نمودارهای قیمت را تحلیل کنید تا مشخص شود بازار در حال حرکت صعودی، نزولی یا خنثی است.

2.      یافتن یک موقعیت معاملاتی احتمالی: به دنبال اصلاح‌ها، شکست‌ها، سطوح حمایت و مقاومت یا سایر الگوهای تکنیکال باشید.

3.      تأیید فرصت معاملاتی: از اندیکاتورها و رفتار قیمت استفاده کنید تا ارزیابی کنید آیا موقعیت موردنظر با شرایط معاملاتی از پیش تعیین‌شده مطابقت دارد یا خیر.

4.      برنامه‌ریزی معامله: پیش از ورود، قیمت احتمالی ورود، سطح حد ضرر و هدف سود را تعیین کنید.

5.      نظارت بر موقعیت: تا زمانی که موقعیت باز است، تغییرات قیمت و رویدادهای مرتبط با بازار را بررسی کنید.

6.      بستن معامله: زمانی از معامله خارج شوید که هدف قیمتی محقق شود، شرایط اولیه معامله اعتبار خود را از دست بدهد یا قوانین خروج از پیش تعیین‌شده چنین ایجاب کنند.

نکته مهم این است که این مراحل یک چارچوب معاملاتی ارائه می‌کنند، نه پیش‌بینی قابل اتکایی از حرکات آینده قیمت. سیگنال‌های تکنیکال ممکن است ناموفق باشند و حتی زمانی که تحلیل اولیه منطقی به نظر می‌رسد، بازار می‌تواند برخلاف موقعیت معاملاتی حرکت کند.

معاملات سوئینگ در مقایسه با معاملات روزانه و معاملات موقعیتی

معاملات سوئینگ یکی از چندین سبک معامله‌گری است که تفاوت اصلی آن‌ها به مدت‌زمان نگهداری موقعیت‌ها مربوط می‌شود.

بازه زمانی مناسب به اهداف معامله‌گر، زمان در دسترس، رویکرد او به تحلیل بازار و میزان تحمل ریسک بستگی دارد. با این حال، هیچ سبک معاملاتی ذاتاً سودآورتر از سبک دیگر نیست.

 

معاملات روزانه (Day Trading) شامل باز کردن و بستن موقعیت‌ها در یک جلسه معاملاتی است. بنابراین، معامله‌گران روزانه معمولاً از نگهداری موقعیت‌ها در طول شب خودداری می‌کنند، هرچند ممکن است با نوسانات قابل‌توجه درون‌روزی و ریسک‌های اجرای معامله مواجه شوند. استراتژی‌های معاملات روزانه مختلف در بازار ارز (فارکس) بسته به شرایط بازار و اهداف معاملاتی، ممکن است رویکردهای متفاوتی برای بهره‌گیری از حرکات کوتاه‌مدت قیمت داشته باشند.

معاملات سوئینگ (Swing Trading) شامل نگهداری موقعیت‌ها برای چند روز یا چند هفته است. معامله‌گران ممکن است موقعیت‌های خود را در چندین جلسه معاملاتی باز نگه دارند تا فرصت بیشتری برای شکل‌گیری موقعیت معاملاتی فراهم شود. با این حال، آن‌ها همچنان در معرض حرکات قیمت خارج از ساعات معاملاتی عادی قرار دارند.

معاملات موقعیتی (Position Trading) بر روندهای گسترده‌تر بازار در دوره‌های زمانی طولانی‌تر تمرکز دارد. معامله‌گران موقعیتی ممکن است در کنار تحلیل تکنیکال، تحولات اقتصادی، سیاست پولی، عملکرد شرکت‌ها و سایر عوامل بنیادی را نیز در نظر بگیرند.

استراتژی‌های رایج معاملات سوئینگ

معامله‌گران سوئینگ بسته به شرایط بازار و برداشت خود از حرکات قیمت، از رویکردهای مختلفی استفاده می‌کنند. سه استراتژی رایج عبارت‌اند از دنبال کردن روند، معامله بر اساس اصلاح قیمت و معامله بر اساس شکست سطوح.

1. استراتژی دنبال کردن روند

دنبال کردن روند به معنای شناسایی جهت تثبیت‌شده بازار و جست‌وجوی فرصت‌هایی برای معامله در همان جهت است.

در یک روند صعودی، قیمت‌ها معمولاً سقف‌های بالاتر و کف‌های بالاتر تشکیل می‌دهند. در مقابل، روند نزولی با سقف‌های پایین‌تر و کف‌های پایین‌تر مشخص می‌شود.

معامله‌گر سوئینگ ممکن است پیش از جست‌وجوی فرصت ورود، از میانگین‌های متحرک (MAs) برای ارزیابی جهت کلی بازار استفاده کند. برای مثال، معامله شدن قیمت بالاتر از یک میانگین متحرک صعودی می‌تواند ارزیابی صعودی روند را تقویت کند، هرچند تداوم روند را تضمین نمی‌کند.

همین اصل در مورد روندهای نزولی نیز صدق می‌کند؛ جایی که معامله‌گران ممکن است به دنبال فرصت‌هایی برای معامله در جهت کاهش قیمت‌ها باشند.

ملاحظه اصلی: روندها ممکن است بدون هشدار تغییر جهت دهند. بنابراین، معامله‌گران باید شرایط خروج از پیش تعیین‌شده داشته باشند و نباید فرض کنند که یک جهت تثبیت‌شده حتماً ادامه خواهد یافت.

2. استراتژی معامله بر اساس اصلاح قیمت

اصلاح قیمت زمانی رخ می‌دهد که قیمت یک دارایی به‌طور موقت برخلاف روند غالب خود حرکت کند.

در یک بازار صعودی، اصلاح قیمت به معنای کاهش کوتاه‌مدت قیمت در چارچوب روند صعودی گسترده‌تر است. در یک بازار نزولی، این وضعیت شامل افزایش موقت قیمت در چارچوب روند نزولی گسترده‌تر می‌شود.

معامله‌گران سوئینگ ممکن است به دنبال چنین حرکاتی باشند تا نقاط ورود احتمالی را در سطوح قیمتی مناسب‌تر شناسایی کنند.

برای مثال، معامله‌گری ممکن است یک روند صعودی را مشاهده کند و منتظر بماند تا قیمت به محدوده حمایتی قبلی نزدیک شود. سپس می‌تواند اندیکاتورهای مومنتوم و الگوهای کندلی بعدی را بررسی کند تا نشانه‌هایی از بازگشت فشار خرید را بیابد.

با این حال، اصلاح قیمت ممکن است به یک بازگشت کامل روند تبدیل شود. همچنین، ممکن است سطح حمایت حفظ نشود و در نتیجه، معامله‌گرانی که خیلی زود وارد بازار شده‌اند با زیان بیشتری مواجه شوند.

ملاحظه اصلی: اصلاح موقت قیمت نباید به‌طور خودکار به‌عنوان سیگنال ادامه روند تفسیر شود. معامله‌گران به تأییدهای بیشتر و یک سطح مشخص برای بی‌اعتبار شدن موقعیت معاملاتی نیاز دارند.

3. استراتژی معامله بر اساس شکست سطوح

معامله بر اساس شکست سطوح بر حرکات قیمت فراتر از سطوح تثبیت‌شده حمایت یا مقاومت تمرکز دارد.

شکست صعودی زمانی رخ می‌دهد که قیمت از یک محدوده مقاومتی بالاتر برود، در حالی که شکست نزولی زمانی اتفاق می‌افتد که قیمت به زیر سطح حمایت سقوط کند.

معامله‌گران سوئینگ ممکن است این حرکات را نشانه‌های احتمالی آغاز یک حرکت جهت‌دار جدید در بازار در نظر بگیرند. آن‌ها می‌توانند پس از شکست وارد معامله شوند یا منتظر بمانند تا قیمت سطح شکسته‌شده را دوباره آزمایش کند. این سطح پس از شکست صعودی ممکن است به حمایت و پس از شکست نزولی ممکن است به مقاومت تبدیل شود.

حجم معاملات می‌تواند اطلاعات تکمیلی فراهم کند. برای مثال، شکستی که با افزایش حجم معاملات همراه باشد ممکن است نشان‌دهنده مشارکت قوی‌تر بازار باشد، هرچند تفسیر حجم در بازارها و ابزارهای مختلف متفاوت است.

یکی از ریسک‌های مهم، شکست کاذب است. این وضعیت زمانی رخ می‌دهد که قیمت برای مدت کوتاهی از یک سطح کلیدی عبور کند، اما سپس به محدوده معاملاتی قبلی خود بازگردد.

ملاحظه اصلی: ورود فوری پس از هر شکست می‌تواند معامله‌گران را در معرض سیگنال‌های کاذب قرار دهد. انتظار برای تأیید ممکن است به شکل‌گیری یک موقعیت معاملاتی واضح‌تر کمک کند، اما می‌تواند به معنای ورود در قیمتی نامطلوب‌تر نیز باشد.

معامله‌گران سوئینگ از چه اندیکاتورهایی استفاده می‌کنند؟

اندیکاتورهای تکنیکال با ارائه اطلاعاتی درباره روندها، مومنتوم یا نوسان‌پذیری، به معامله‌گران کمک می‌کنند رفتار قیمت را تفسیر کنند. این ابزارها به‌ویژه هنگام تحلیل نمودارهای روزانه و چهار ساعته مفید هستند، هرچند بازه زمانی مناسب به استراتژی بستگی دارد.

هیچ اندیکاتوری نمی‌تواند حرکات بازار را با قطعیت پیش‌بینی کند. به همین دلیل، معامله‌گران اغلب اندیکاتورها را با رفتار قیمت و تحلیل سطوح حمایت و مقاومت ترکیب می‌کنند و به یک سیگنال واحد متکی نمی‌مانند.

1. میانگین‌های متحرک (MAs)

میانگین متحرک، میانگین قیمت یک دارایی را طی تعداد مشخصی از دوره‌ها محاسبه می‌کند. این اندیکاتور نوسانات کوتاه‌مدت قیمت را هموار می‌کند و ارزیابی جهت کلی بازار را آسان‌تر می‌سازد.

دو نوع رایج آن عبارت‌اند از:

·         میانگین متحرک ساده (SMA): میانگین حسابی داده‌های قیمتی انتخاب‌شده را طی تعداد مشخصی از دوره‌ها محاسبه می‌کند و معمولاً از قیمت‌های پایانی استفاده می‌شود.

·         میانگین متحرک نمایی (EMA): وزن بیشتری به قیمت‌های اخیر می‌دهد و در نتیجه، نسبت به حرکات اخیر بازار واکنش سریع‌تری نشان می‌دهد.

برای مثال، معامله‌گر ممکن است از EMA با دوره 20 برای مشاهده مومنتوم کوتاه‌مدت و از SMA با دوره 50 برای ارزیابی روند کلی استفاده کند.

با این حال، MAs اندیکاتورهای تأخیری هستند. آن‌ها قیمت‌های تاریخی را منعکس می‌کنند و ممکن است سیگنال‌های دیرهنگام تولید کنند، به‌ویژه زمانی که بازار به‌صورت خنثی حرکت می‌کند.

2. شاخص قدرت نسبی (RSI)

RSI یک نوسانگر مومنتوم است که سرعت و میزان حرکات اخیر قیمت را اندازه‌گیری می‌کند. این اندیکاتور در مقیاس 0 تا 100 عمل می‌کند.

به‌طور سنتی:

·         RSI بالاتر از 70 با شرایط احتمالی اشباع خرید مرتبط است.

·         RSI پایین‌تر از 30 با شرایط احتمالی اشباع فروش مرتبط است.

معامله‌گران سوئینگ ممکن است از RSI برای شناسایی تغییرات مومنتوم یا ارزیابی این موضوع استفاده کنند که آیا بازار یک حرکت طولانی را تجربه کرده است یا خیر.

برای مثال، اگر قیمت یک دارایی به محدوده حمایتی نزدیک شود و RSI آن از زیر سطح 30 افزایش یابد، معامله‌گر ممکن است بررسی کند که آیا فشار فروش در حال کاهش است یا خیر.

با این وجود، شرایط اشباع خرید لزوماً به معنای کاهش قیمت‌ها نیست و شرایط اشباع فروش نیز بازگشت قیمت را تضمین نمی‌کند. RSI می‌تواند در طول روندهای قدرتمند در سطوح حدی باقی بماند.

3. شاخص همگرایی و واگرایی میانگین متحرک (MACD)

اندیکاتور MACD رابطه میان دو EMA را بررسی می‌کند تا تغییرات مومنتوم را ارزیابی کند.

این اندیکاتور معمولاً از اجزای زیر تشکیل شده است:

·         خط MACD: اختلاف میان EMAهای 12 دوره‌ای و 26 دوره‌ای.

·         خط سیگنال: یک EMA نه‌دوره‌ای از خط MACD.

·         هیستوگرام: اختلاف میان خط MACD و خط سیگنال را نمایش می‌دهد و به معامله‌گران کمک می‌کند تغییر فاصله میان این دو خط را ارزیابی کنند.

تقاطع صعودی زمانی رخ می‌دهد که خط MACD بالاتر از خط سیگنال حرکت کند؛ این وضعیت می‌تواند نشان‌دهنده تقویت مومنتوم صعودی باشد. در مقابل، تقاطع نزولی زمانی رخ می‌دهد که خط MACD به زیر خط سیگنال حرکت کند.

معامله‌گران سوئینگ ممکن است از این تقاطع‌ها برای پشتیبانی از تحلیل خود درباره نقاط احتمالی ورود و خروج استفاده کنند.

با این حال، MACD در بازارهای خنثی ممکن است سیگنال‌های تکراری یا گمراه‌کننده تولید کند. بنابراین، پیش از تفسیر یک تقاطع به‌عنوان فرصت معاملاتی، بهتر است ساختار کلی قیمت نیز بررسی شود.

4. باندهای بولینگر

باندهای بولینگر اندیکاتورهای نوسان‌پذیری هستند که از سه خط تشکیل شده‌اند:

·         یک باند میانی که معمولاً SMA با دوره 20 است.

·         یک باند بالایی که معمولاً دو انحراف معیار بالاتر از باند میانی قرار دارد.

·         یک باند پایینی که معمولاً دو انحراف معیار پایین‌تر از باند میانی قرار دارد.

هنگامی که نوسان‌پذیری افزایش می‌یابد، باندها از یکدیگر بازتر می‌شوند و هنگامی که نوسان‌پذیری کاهش می‌یابد، به یکدیگر نزدیک‌تر می‌شوند.

معامله‌گران سوئینگ ممکن است تعامل قیمت با باندها را برای ارزیابی شرایط بازار بررسی کنند. برای مثال، باریک شدن باندها ممکن است نشان‌دهنده کاهش نوسان‌پذیری باشد، هرچند این وضعیت زمان افزایش نوسان‌پذیری یا جهت حرکت قیمت را به‌طور قابل اتکا پیش‌بینی نمی‌کند.

با این حال، لمس باند بالایی توسط قیمت لزوماً به معنای وجود فرصت فروش نیست. به همین ترتیب، لمس باند پایینی نیز الزاماً به این معنا نیست که بازار بازخواهد گشت.

نکته کاربردی: به‌جای افزودن تمام اندیکاتورهای موجود به نمودار، استفاده از ترکیب کوچکی از اندیکاتورها را در نظر بگیرید که هرکدام هدف متفاوتی را دنبال می‌کنند. برای مثال، MAs می‌توانند به ارزیابی جهت روند کمک کنند، در حالی که RSI اطلاعات بیشتری درباره مومنتوم ارائه می‌دهد.

چگونه هنگام معاملات سوئینگ ریسک را مدیریت کنیم؟

معاملات سوئینگ فرصت‌هایی برای تحلیل حرکات قیمت در چندین جلسه معاملاتی فراهم می‌کند. با این حال، نگهداری موقعیت‌ها در طول شب یا تعطیلات آخر هفته، ریسک‌هایی را ایجاد می‌کند که معامله‌گرانی که موقعیت‌های خود را در همان جلسه می‌بندند ممکن است با آن‌ها مواجه نشوند.

یک فرایند مناسب مدیریت ریسک باید پیش از باز کردن موقعیت، زیان احتمالی را در نظر بگیرد.

1. تعیین سطح حد ضرر

سفارش حد ضرر برای فعال کردن فرایند بستن موقعیت در زمانی طراحی شده است که بازار به قیمت توقف مشخص‌شده برسد و به معامله‌گران در مدیریت زیان‌های احتمالی کمک کند.

معامله‌گران سوئینگ ممکن است از سطوح تکنیکال مانند حمایت یا مقاومت برای شناسایی نقطه‌ای استفاده کنند که در آن ایده معاملاتی اولیه آن‌ها دیگر معتبر نخواهد بود.

برای مثال، معامله‌گری که یک موقعیت خرید را نزدیک به سطح حمایت بررسی می‌کند، ممکن است حد ضرر را پایین‌تر از محدوده حمایتی مربوطه قرار دهد.

سفارش حد ضرر، اجرای معامله در قیمت مشخص‌شده را تضمین نمی‌کند. شکاف‌های بازار و لغزش قیمت ممکن است باعث شوند سفارش در قیمتی متفاوت اجرا شود و در نتیجه، زیان نهایی افزایش یابد.

برای کسب اطلاعات بیشتر درباره انواع مختلف سفارش‌ها و محدودیت‌های آن‌ها، راهنمای ما درباره سفارش‌های حد ضرر را مطالعه کنید.

2. در نظر گرفتن اندازه موقعیت معاملاتی

اندازه موقعیت، میزان مواجهه با بازار را در یک معامله مشخص می‌کند. این موضوع بخش مهمی از مدیریت ریسک است، زیرا یک حرکت قیمتی یکسان می‌تواند بسته به اندازه موقعیت، نتایج مالی بسیار متفاوتی ایجاد کند.

یک محاسبه ساده‌شده به شکل زیر است:

اندازه موقعیت = ریسک مالی برنامه‌ریزی‌شده ÷ زیان برنامه‌ریزی‌شده به ازای هر واحد

برای مثال، اگر یک معامله‌گر فرضی حداکثر زیان برنامه‌ریزی‌شده خود را USD 50 تعیین کند و فاصله میان قیمت ورود و حد ضرر معادل USD 5 به ازای هر واحد باشد، اندازه موقعیت محاسبه‌شده 10 واحد خواهد بود.

این محاسبه ساده‌شده هزینه‌های اضافی را در نظر نمی‌گیرد و فرض می‌کند معامله در سطح حد ضرر برنامه‌ریزی‌شده اجرا می‌شود. نتایج واقعی ممکن است متفاوت باشند.

در معاملات فارکس و CFD، این محاسبه ممکن است به مشخصات قرارداد، ارزش پیپ یا پوینت و تبدیل ارز نیز بستگی داشته باشد. معامله‌گران باید هنگام تعیین اندازه واقعی موقعیت خود این عوامل را در نظر بگیرند.

3. درک ریسک‌های نگهداری موقعیت در طول شب و تعطیلات آخر هفته

برخلاف معامله‌گران روزانه، معامله‌گران سوئینگ معمولاً موقعیت‌های خود را پس از پایان یک جلسه معاملاتی نیز باز نگه می‌دارند.

در نتیجه، انتشار داده‌های اقتصادی، تصمیمات بانک‌های مرکزی، تحولات ژئوپلیتیکی و رویدادهای غیرمنتظره می‌توانند زمانی بر قیمت‌ها تأثیر بگذارند که معامله‌گر به‌طور فعال بازار را زیر نظر ندارد.

علاوه بر این، ممکن است قیمت‌ها در آغاز مجدد معاملات در سطحی متفاوت از قیمت پایانی جلسه قبلی باز شوند و یک شکاف قیمتی در بازار ایجاد کنند. اگر بازار در طول این شکاف از سطح حد ضرر عبور کند، ممکن است سفارش در قیمتی نامطلوب‌تر اجرا شود.

4. در نظر گرفتن هزینه‌های معاملاتی

نگهداری یک موقعیت برای چند روز ممکن است هزینه‌هایی فراتر از هزینه اولیه انجام معامله به همراه داشته باشد.

بسته به ابزار و محصول معاملاتی، این هزینه‌ها ممکن است شامل اسپرد، کمیسیون و هزینه‌های تأمین مالی شبانه یا سوآپ باشند.

در قراردادهای مابه‌التفاوت (CFDs)، تأمین مالی شبانه اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا هزینه‌های تأمین مالی یا هرگونه اعتبار قابل اعمال می‌توانند بر نتیجه کلی موقعیتی که طی چندین جلسه معاملاتی نگهداری شده است، تأثیر بگذارند.

هزینه‌های مشخص به ابزار معاملاتی، شرایط حساب و شرایط قابل اعمال بر محصول بستگی دارند. معامله‌گران باید پیش از باز کردن موقعیت، مشخصات قرارداد مربوطه را بررسی کنند.

5. نظارت بر عوامل بنیادی بازار

اگرچه معاملات سوئینگ اغلب به‌شدت به تحلیل تکنیکال متکی است، تحولات بنیادی نیز می‌توانند بر حرکات قیمت طی چند روز یا چند هفته تأثیر بگذارند.

برای مثال، تصمیمات مربوط به نرخ بهره، انتشار داده‌های تورمی، گزارش‌های اشتغال و اعلام نتایج مالی شرکت‌ها ممکن است بر انتظارات بازار و نوسان‌پذیری تأثیر بگذارند.

بنابراین، زمانی که اطلاعات جدید و مهمی وارد بازار می‌شود، یک موقعیت تکنیکال ممکن است تغییر کند. نظارت بر تقویم اقتصادی و تحولات مرتبط با بازار می‌تواند اطلاعات تکمیلی فراهم کند.

6. نگهداری ژورنال معاملاتی

ثبت تصمیمات معاملاتی می‌تواند به معامله‌گران کمک کند استراتژی‌های خود را بررسی و اشتباهات تکرارشونده را شناسایی کنند.

یک ژورنال معاملاتی ممکن است شامل موارد زیر باشد:

·         ابزار معاملاتی و جهت معامله.

·         قیمت‌های ورود و خروج.

·         بازه زمانی نمودار و اندیکاتورهای تکنیکال مورد استفاده.

·         سطوح حد ضرر و حد سود.

·         ریسک برنامه‌ریزی‌شده و ریسک تحقق‌یافته.

·         دلایل ورود به موقعیت و خروج از آن.

·         درس‌هایی که از معامله گرفته شده‌اند.

با گذشت زمان، این سوابق می‌توانند به معامله‌گران کمک کنند ارزیابی کنند که آیا رویکرد آن‌ها از یک فرایند منسجم پیروی می‌کند یا خیر.

مثال معاملات سوئینگ: یک معامله فرضی

مثال زیر نشان می‌دهد که یک معامله‌گر چگونه می‌تواند هنگام برنامه‌ریزی یک معامله سوئینگ، تحلیل روند، اندیکاتورهای تکنیکال و مدیریت ریسک را با یکدیگر ترکیب کند.

فرض کنید یک دارایی در یک روند صعودی تثبیت‌شده معامله می‌شود. پس از تحلیل نمودار روزانه، یک معامله‌گر فرضی محدوده حمایتی احتمالی را در حوالی USD 100 شناسایی می‌کند.

پس از آن، قیمت به سمت این سطح عقب‌نشینی می‌کند. معامله‌گر مشاهده می‌کند که RSI از یک مقدار پایین‌تر در حال بازیابی است و یک کندل صعودی در نزدیکی سطح حمایت شکل می‌گیرد.

معامله‌گر به‌جای فرض کردن اینکه قیمت حتماً افزایش خواهد یافت، از این مشاهدات برای ارزیابی یک موقعیت احتمالی خرید استفاده می‌کند.

ارقام زیر صرفاً جنبه توضیحی دارند:

 

نسبت ریسک به بازده فرضی به شکل زیر است:

نسبت ریسک به بازده = ریسک برنامه‌ریزی‌شده : بازده برنامه‌ریزی‌شده = 4:8 = 1:2

این نسبت به این معناست که با فرض اجرای معامله در سطوح مشخص‌شده، بازده بالقوه برنامه‌ریزی‌شده دو برابر زیان بالقوه برنامه‌ریزی‌شده است.

سناریو A: بازار در جهت مورد انتظار حرکت می‌کند

اگر قیمت دارایی به USD 110 برسد و موقعیت در سطح هدف بسته شود، سود ناخالص فرضی به شکل زیر خواهد بود:

(110 – 102) × 10 = USD 80

سناریو B: بازار برخلاف موقعیت حرکت می‌کند

اگر قیمت دارایی به USD 98 برسد و موقعیت در سطح حد ضرر بسته شود، زیان ناخالص فرضی به شکل زیر خواهد بود:

(102 – 98) × 10 = USD 40

این محاسبات شامل اسپرد، کمیسیون، هزینه‌های تأمین مالی و لغزش قیمت نیستند. همچنین فرض می‌کنند قیمت‌های خروج مربوطه در دسترس باشند.

این مثال نشان می‌دهد که معامله‌گران سوئینگ چگونه می‌توانند پیش از باز کردن موقعیت، شرایط ورود را تعیین و نتایج احتمالی را مشخص کنند. این مثال نشان نمی‌دهد که استراتژی موردنظر به نرخ موفقیت مشخصی دست خواهد یافت یا بازده مثبتی ایجاد خواهد کرد.

مزایا و معایب معاملات سوئینگ

معاملات سوئینگ ویژگی‌هایی دارد که ممکن است برای برخی معامله‌گران جذاب باشد، اما دوره‌های نگهداری طولانی‌تر آن نیز چالش‌های خاصی ایجاد می‌کند.

 

در نهایت، مناسب بودن معاملات سوئینگ به شرایط فردی، دانش بازار، زمان در دسترس و میزان تحمل ریسک بستگی دارد. دوره نگهداری طولانی‌تر به‌طور خودکار به این معنا نیست که یک استراتژی نسبت به معاملات روزانه ریسک کمتری دارد.

چگونه یک برنامه معاملاتی سوئینگ تدوین کنیم؟

یک برنامه معاملاتی، چارچوبی منسجم برای تحلیل بازارها و مدیریت موقعیت‌ها فراهم می‌کند. معامله‌گران سوئینگ به‌جای اتکا به سیگنال‌های منفرد، می‌توانند قوانینی تعیین کنند که مشخص سازند چه زمانی وارد معامله شوند، چه زمانی از آن خارج شوند و چه زمانی از انجام معامله خودداری کنند.

یک برنامه پایه معاملات سوئینگ ممکن است شامل موارد زیر باشد:

1. انتخاب بازار: ابزار مالی موردنظر را شناسایی کنید و ویژگی‌های معاملاتی آن را بشناسید.
2. انتخاب بازه زمانی: برای تحلیل روند کلی و شناسایی موقعیت‌های احتمالی، از یک بازه زمانی منسجم استفاده کنید.
3. تعریف شرایط ورود: الگوهای قیمت، اندیکاتورهای تکنیکال یا شرایط بازاری را که پیش از ورود باید وجود داشته باشند، مشخص کنید.
4. تعیین قوانین خروج: شرایط بستن موقعیت، از جمله سطوح حد ضرر و برداشت سود را تعیین کنید.
5. محاسبه اندازه موقعیت: اندازه موقعیت را بر اساس ریسک مالی برنامه‌ریزی‌شده و فاصله میان قیمت ورود و سطح حد ضرر محاسبه کنید.
6. بررسی عملکرد: معاملات را ثبت کنید و ارزیابی کنید که آیا استراتژی از قوانین اولیه خود پیروی می‌کند یا خیر.

یک برنامه معاملاتی باید هزینه‌های معاملاتی، ریسک نگهداری موقعیت در طول شب و رویدادهای اقتصادی مرتبط را نیز در نظر بگیرد.

برای درک بهتر حرکات قیمت و الگوهای نموداری، راهنمای ما درباره نحوه خواندن نمودارهای فارکس را مطالعه کنید.

نکاتی که باید درباره معاملات سوئینگ به خاطر بسپارید

هدف معاملات سوئینگ بهره‌گیری از حرکات کوتاه‌مدت قیمت طی چند روز یا چند هفته است. این سبک، تحلیل بازار، اندیکاتورهای تکنیکال و برنامه‌ریزی ساختاریافته معاملات را برای شناسایی فرصت‌های احتمالی در بازارهای مالی مختلف با یکدیگر ترکیب می‌کند.

دنبال کردن روند، معامله بر اساس اصلاح قیمت و معامله بر اساس شکست سطوح از رویکردهای رایج هستند. در همین حال، MAs، RSI، MACD و باندهای بولینگر می‌توانند اطلاعات بیشتری درباره رفتار قیمت ارائه دهند.

با این حال، هیچ استراتژی یا اندیکاتوری نتیجه موفقیت‌آمیز را تضمین نمی‌کند. نگهداری موقعیت در طول شب، شکاف‌های بازار، اهرم مالی، هزینه‌های معاملاتی و بازگشت‌های غیرمنتظره قیمت همگی می‌توانند منجر به زیان شوند.

درک این عوامل، تدوین یک برنامه معاملاتی منسجم و ارزیابی ریسک‌های احتمالی پیش از ورود به موقعیت، از بخش‌های ضروری یادگیری معاملات سوئینگ هستند.

پرسش‌های متداول

1. معاملات سوئینگ به زبان ساده چیست؟

معاملات سوئینگ سبکی از معامله‌گری است که هدف آن بهره‌گیری از حرکات کوتاه‌مدت تا میان‌مدت قیمت طی چند روز یا چند هفته است. معامله‌گران روندهای بازار، الگوهای قیمت و اندیکاتورهای تکنیکال را تحلیل می‌کنند تا نقاط احتمالی ورود و خروج را شناسایی کنند. برخلاف معامله‌گران روزانه، معامله‌گران سوئینگ معمولاً موقعیت‌های خود را در طول شب باز نگه می‌دارند و در نتیجه در معرض ریسک‌های اضافی بازار قرار می‌گیرند.

2. معامله‌گران سوئینگ چه مدت موقعیت‌های خود را نگه می‌دارند؟

معامله‌گران سوئینگ معمولاً موقعیت‌های خود را برای چند روز تا چند هفته نگه می‌دارند، هرچند مدت دقیق به ابزار معاملاتی، استراتژی و شرایط بازار بستگی دارد. اگر موقعیت معاملاتی اولیه اعتبار خود را از دست بدهد، ممکن است برخی معاملات زودتر بسته شوند؛ در حالی که اگر برنامه معاملاتی اجازه دهد، برخی دیگر ممکن است برای مدت طولانی‌تری باز بمانند.

3. بهترین اندیکاتورها برای معاملات سوئینگ کدام‌اند؟

از اندیکاتورهای رایج می‌توان به MAs، RSI، MACD و باندهای بولینگر اشاره کرد. هرکدام اطلاعات متفاوتی درباره روندها، مومنتوم یا نوسان‌پذیری ارائه می‌دهند. هیچ اندیکاتوری برای همه شرایط بهترین نیست و هیچ‌کدام نمی‌توانند حرکات آینده قیمت را با اطمینان پیش‌بینی کنند.

4. آیا معاملات سوئینگ برای مبتدیان مناسب است؟

مبتدیان می‌توانند معاملات سوئینگ را مطالعه و تمرین کنند، اما ابتدا باید تحلیل تکنیکال، اندازه موقعیت، سفارش‌های حد ضرر و ریسک بازار را درک کنند. نگهداری موقعیت‌ها در طول شب نیز مستلزم آگاهی از شکاف‌های قیمتی و هزینه‌های احتمالی تأمین مالی است. داشتن یک برنامه معاملاتی روشن و درک کامل محصول معاملاتی مربوطه، نقطه شروع مهمی محسوب می‌شود.

5. آیا معاملات سوئینگ بهتر از معاملات روزانه است؟

هیچ‌یک از این دو رویکرد ذاتاً بهتر از دیگری نیست. معاملات سوئینگ شامل نگهداری موقعیت‌ها برای چند روز یا چند هفته است، در حالی که معاملات روزانه معمولاً به بستن موقعیت‌ها در همان جلسه معاملاتی محدود می‌شود. الزامات زمانی و میزان مواجهه با ریسک در این دو روش متفاوت است. رویکرد مناسب به دانش، اهداف، زمان در دسترس و میزان تحمل نوسانات بازار توسط معامله‌گر بستگی دارد.

6. آیا می‌توان از معاملات سوئینگ در بازارهای فارکس و CFD استفاده کرد؟

معاملات سوئینگ را می‌توان در بازارهای مالی مختلف، از جمله فارکس، سهام، شاخص‌ها و کالاها به کار برد. بسته به محصولات ارائه‌شده توسط ارائه‌دهنده مربوطه و حوزه قضایی قابل اعمال، این روش را می‌توان برای معاملات CFD نیز استفاده کرد. با این حال، CFDهای اهرمی ریسک قابل‌توجهی دارند و نگهداری موقعیت‌ها در طول شب ممکن است شامل هزینه‌های تأمین مالی اضافی باشد.